 |
 |
Ik ken liefdevolle homoseksuele stellen met kinderen die al jaren bij elkaar zijn.
Kernvragen: Zijn kinderen normaal gesproken beter af met een vader en een moeder, of is het ouderschap irrelevant voor hun ontwikkeling? Wat is beter voor een samenleving - het bevorderen van homoseksualiteit of het bevorderen van goed ouderschap? Moet de overheid gedrag steunen dat meestal schadelijk is en slechts in uitzonderingsgevallen niet schadelijk is?
De gezinsstructuur is de belangrijkste factor in de ontwikkeling van een kind. Zoals we onder punt 1 zagen bestaat de beste structuur uit het hebben van een moeder en een vader. Volgens het American College of Pediatricians (het Amerikaanse College van Kinderartsen) laat het onderzoek daarentegen zien dat homoseksuele stellen een veel minder veilige en veel minder stabiele omgeving voor kinderen bieden. Zij merken op dat geweld twee tot drie keer vaker voorkomt onder homoseksuele partners dan onder getrouwde heteroseksuele stellen en dat homoseksuele partnerschappen beduidend sterker neigen tot scheidingen dan heteroseksuele huwelijken. De gemiddelde homoseksuele relatie duurt slechts twee tot drie jaar. Homoseksuelen hebben ten opzichte van heteroseksuelen statistisch gezien meer kans op mentale ziekten, drugsmisbruik, zelfmoordneigingen en lagere levensverwachtingen. Zij concluderen: "Gezien de huidige onderzoeksresultaten gelooft het American College of Pediatricians dat het ongepast, mogelijk gevaarlijk voor kinderen en op een gevaarlijke manier onverantwoord is om het stokoude verbod op homoseksueel ouderschap te veranderen, ongeacht of het om adoptie, foster zorg of reproductieve manipulatie gaat. Dit standpunt is geworteld in de meest beschikbare wetenschap.”
Maar zelfs als je in staat bent om voorbeelden te noemen van homoseksuelen die lange, gezonde, monogame levens leiden en goed voor hun kinderen zorgen, dan blijkt uit het onderzoek nog steeds dat dergelijke mensen de uitzondering en niet de regel zijn. En de wetten moeten gebaseerd zijn op wat er gebruikelijk plaatsvindt, niet op uitzonderingen.
We moeten bijvoorbeeld niet ophouden met het waarschuwen van mensen tegen de gevaren van roken omdat er enkele rokers te vinden zijn die langer leven dan niet-rokers. We moeten ook niet ophouden met het waarschuwen van mensen tegen de gevaren van homoseksueel gedrag of ouderschap omdat er enkele homoseksuelen zijn die langer leven of betere ouders zijn dan heteroseksuelen (als we hen niet waarschuwen, dan zouden we toch op zijn minst het homoseksuele gedrag niet moeten bevorderen middels een door de overheid gesteund homohuwelijk).
Als wetten op uitzonderingen gebaseerd zouden zijn, dan zouden we bijna elke wet die we hebben moeten afschaffen. Het zou van ons vereisen dat we alle wetten tegen het "door rood rijden" moeten afschaffen, omdat het niemand schaadt als we heel af en toe door rood rijden. We zouden dan ook alle wetten over diefstal moeten afschaffen omdat een verhongerend mens zich genoodzaakt ziet een brood te stelen om zijn gezin te voeden. Sterker nog, we zouden dan eigenlijk het huwelijk zelf moeten afschaffen omdat er mannen en vrouwen bestaan die in hun huwelijk elkaar en hun kinderen misbruiken. Maar als we dat doen dan winnen we helemaal niets. Het natuurlijke huwelijk is, over het geheel gezien, enorm goed voor de maatschappij. We kunnen niet toestaan dat uitzonderingen ons van deze voordelen afhouden. Het natuurlijke huwelijk zou weer de wettelijke norm moeten zijn, ondanks mogelijke uitzonderingen op de regel.
Met dank aan Correct, not Politically Correct, oftewel Correct, niet Politiek Correct, door Frank Turek. Bezoek voor meer informatie (in het Engels) www.impactapologetics.com.
Argumenten voor het Homohuwelijk
Vind jij deze informatie nuttig? Help ons dan door deze met anderen te delen met behulp van onderstaande social media knoppen. Wat zijn social media?
Praat over ons:
Volg ons:
|
|
|
