Het Debat over het Homohuwelijk

Het Debat over het Homohuwelijk

 
U bent hier: Liefde >> Het Debat over het Homohuwelijk

Het Debat over het Homohuwelijk - Waarom de reacties uit de homoseksuele wereld niet zo plezierig zijn
Enkele jaren geleden was ik in Chicago om medewerkers van een grote verzekeringsmaatschappij leiderschapstraining te geven. Een van mijn medewerksters - een vrouw die ik Mary zal noemen - liet de aanwezigen weten dat zij een lesbienne was die met haar partner samenwoonde. Dat leidde tot een vriendelijke, maar enigszins levendige discussie, die ik later op die avond met haar had.

Nadat we als groep uit waren gaan eten, waren Mary en ik in de bar van het restaurant nog wat aan het napraten. Je moet begrijpen dat ik Mary heel aardig vind - ze is erg uitgaand, pienter en beroepsmatig is zij gewoon ontzettend goed. Dus toen de anderen zich buiten gehoorsafstand bevonden, besloot ik om haar wat meer over haarzelf te vragen.

“Mary,” zei ik, “Mag ik jou een persoonlijke vraag stellen?”

Omdat Mary heel openhartig is, vond zij dat helemaal geen probleem.

“Natuurlijk, ga je gang!” zei ze.

Ik probeerde zo discreet mogelijk en niet aanmatigend te zijn, en vroeg haar glimlachend (je moet in dergelijke situaties altijd glimlachen): "Je zei eerder vandaag dat je met je partner samenwoont. Heb je het idee dat de homoseksuele leefstijl moeilijk is? Heeft je familie dit geaccepteerd? Zijn zij er gelukkig mee?”

Mary verstijfde enigszins en nam een behoedzamer toon aan.

“Natuurlijk hebben zij dit geaccepteerd! Ik kom uit een heel vrij denkende familie. Ze zijn blij voor mij want zij willen dat ik gelukkig ben.”

“Wat vind jij er dan van?" zei ze, en draaide daarmee de vraag om. Ook zij glimlachte lichtjes.

Omdat ik ook heel openhartig ben, zei ik: "Vergeef me, Mary, maar ik denk dat het verkeerd is.”

“Je denkt dat het verkeerd is!" vuurde ze meteen op me af, met opgetrokken wenkbrauwen. Haar toon was nu vol zelfvertrouwen, niet zo zeer vijandig. Net als de vrouw die ons een email stuurde over ons TV-optreden, zei Mary toen: "Wie ben jij eigenlijk dat je over mij kunt oordelen, Frank?"

“Wie ben jij om mijn beoordeling te beoordelen?" vroeg ik op mijn beurt.

Alsof ik helemaal niets had gezegd, herhaalde ze: "Wie ben jij dan dat je over mij kunt oordelen, Frank?"

“Mary,” zei ik, terwijl ik een beetje voorover leunde om mijn woorden te benadrukken: "Als we nooit over iets mogen oordelen, wie ben jij dan dat je over mijn oordeel mag oordelen?"

En weer leek het alsof ik tegen een muur aan het praten was, want ze negeerde mijn antwoord volledig. "Nou, ik denk dat het intolerant en kwezelachtig is, dat je mijn leefstijl niet aanvaardt", zei ze.

“Ben jij intolerant en kwezelachtig omdat je mijn leefstijl niet aanvaardt?", vroeg ik.

“Maar ik aanvaard jouw leefstijl", vuurde ze terug.

“Nee, dat doe je niet", zei ik. "Een onderdeel van mijn leefstijl is dat ik mij uitspreek tegen schadelijk gedrag zoals homoseksualiteit. Jij staat daar intolerant tegenover en dus oordeel jij net zo zeer over mij als ik over jou."

Deze verbale worsteling ging zo nog meer dan tien minuten door. We hadden een beschaafde en vriendelijke conversatie, maar Mary deed wat veel anderen ook doen wanneer zij met de waarheid geconfronteerd worden - zij negeren het of smoren het. In Mary's geval werd de waarheid genegeerd. Zij wilde gewoonweg niet erkennen dat enkele van haar beweringen onredelijk waren omdat zij of zichzelf tegenspraken of hypocriet waren. Zij zei bijvoorbeeld dat ik haar niet mocht beoordelen, terwijl zij mij tegelijkertijd wel beoordeelde. Ze beschuldigde mij van intolerantie terwijl zij tegelijkertijd intolerant was. Later in het gesprek vertelde zij me dat er geen morele absolute waarden bestonden, maar tegelijkertijd beweerde ze dat tolerantie en het homohuwelijk twee absolute morele waarden zijn die iedereen moet ondersteunen.

Het Debat over het Homohuwelijk - De Redenen voor de Reacties
Hoewel zij haar tegenstrijdigheid niet wilde erkennen, was het toch erg plezierig om met Mary te praten. Veel anderen, zo heb ik ervaren, proberen de waarheid te onderdrukken door vijandig te worden. Ze vallen mij dan persoonlijk aan in plaats van mijn argumenten. Het gebruik van scheldnamen en schuttingtaal kan een goede redenering niet vervangen. Als je tegenwoordig weigert om voor te wenden dat homoseksuele relaties net zo goed zijn als relaties tussen mensen van het andere geslacht, dan wordt je persoonlijk aangevallen. Het is dus ironisch dat de meest intolerante lieden vaak juist beweren voor tolerantie te strijden. Waarom is dat zo? Omdat sommige mensen liever hun eigen verlangens willen volgen dan de waarheid. Zij willen niet veranderd worden door de waarheid. Zij willen het onmogelijke doen - zij willen dat de waarheid zich aan hun gedrag aanpast. Daarom onderdrukken zij de waarheid en de mensen die hen de waarheid vertellen.

Welke andere redenen zou iemand kunnen hebben om mij persoonlijk aan te vallen als ik het onweerlegbare bewijs aanhaal dat laat zien dat heteroseksualiteit gezonder en voordeliger voor de samenleving is dan homoseksualiteit? Ik heb die feiten niet zelf verzonnen. Welke andere redenen zou iemand kunnen hebben om emotioneel te raken als ik het vanzelfsprekende feit vermeld dat mannen en vrouwen voor elkaar ontworpen zijn, maar dat de man-man en de vrouw-vrouw relaties niet als zodanig zijn ontworpen? Ik heb het menselijk lichaam niet ontworpen. Ik heb niets bijgedragen aan wat wij de "natuurwetten" noemen.

Welke andere redenen zou iemand kunnen hebben om boos op mij te worden als ik de morele waarheid belicht dat het verkeerd is om andere mensen schade toe toe brengen, en dat het dus ook verkeerd is als dit door middel van homoseksuele seks gebeurt? Dat is niet zomaar mijn eigen moraliteit - ik heb dat niet verzonnen. Ik citeer slechts de moraliteit die in de aard van het universum zelf is ingebouwd. Sterker nog, het is zo dat bepaalde aspecten van diezelfde morele code ook mijzelf overtuigen. Deze morele code leert mij dat ik anderen niet mag kwetsen, en ik ontdek regelmatig dat mij dat niet altijd goed uitkomt. Maar omdat er zware gevolgen gekoppeld zijn aan het volgen van die moraliteit, schaadt het ons op de lange termijn meer als we deze proberen te ontkennen of onderdrukken, of als we proberen de mensen aan te vallen die ons hieraan herinneren.

Nou, waarom vertel ik je dit alles eigenlijk? Zeker niet om te zeuren. Als mensen mij en andere tegenstanders van het homohuwelijk smerige scheldnamen willen geven, nou dan zij het zo. Ik vertel je dit omdat ik er op wil wijzen dat dit debat over het homohuwelijk niet slechts een intellectueel debat is. Omdat wij intellectuele, emotionele en wilskrachtige wezens zijn, laten we soms onze emoties en onze verlangens zwaarder wegen dan ons verstand. In dit debat bevinden zich te veel mensen die hun emoties en hun verlangens in de weg laten staan van het gezond verstand. Zij willen niet met de feiten geconfronteerd worden omdat die feiten hen zullen overtuigen of hen schuldig zullen verklaren. Maar, zoals Augustinus zei, mensen houden van de waarheid als deze hen verlicht, maar haten de waarheid als deze hen overtuigt van hun fouten.

Als je dus tegen het homohuwelijk bent, zul je door homoseksuele activisten waarschijnlijk gelabeled worden als een vijand van de homoseksuelen. Zij zijn niet bereid om met rationele argumenten vr hun positie naar je toe te komen, maar alleen met hysterisch gegil dat jij de volgende Hitler zou zijn.77 Als we de geschiedenis als richtlijn kunnen gebruiken, dan zal er op mij en alle anderen die het met dit boek eens zijn een hakenkruis worden aangebracht. Hun propagandamachine zal de meest intolerante scheldwoorden uitspuwen die je ooit hebt gehoord. Daarom voelen zo veel conservatieven er weinig voor om zich met dit onderwerp bezig te houden. Niemand wil met dat soort beschimpingen te maken hebben.

Dat roept vervolgens de volgende vraag op: waarom zijn homoseksuele activisten vaak zo door en door gemeen? Is het alleen omdat zij zelf geen geldige argumenten hebben? Ik denk dat er meer achter zit.

Denk eens aan jouw eigen reactie op momenten waarop men je duidelijk maakt dat je iets verkeerd hebt gedaan. Als jij je gedrag niet wilt veranderen, dan is het laatste dat je wil dat iemand je er op aanspreekt. De mensen die tussen jou en je geliefkoosde zonde proberen te staan kunnen dan wel eens met jouw heetgebakerde woede te maken krijgen, ook al weet jij dat zij eigenlijk gelijk hebben. Dit overkwam mijzelf laatst toen ik achter het stuur zat. Ik was een beetje laat voor een vergadering en de auto die vr me reed had het lef om zich aan de snelheidslimiet te houden. Kun jij je dat voorstellen? Ik probeerde wanhopig om wat verloren tijd in te halen, maar die andere auto was feitelijk de wet aan het gehoorzamen! Ik raakte hier ziedend over. "Je weet toch dat je best tien kilometer per uur sneller dan de limiet kan gaan - kom op!"

Ik moest me echt inhouden om niet toe te geven aan dat overweldigend verlangen om die doorgetrokken streep te negeren en hem gewoon voorbij te razen. Ik wist de verleiding te weerstaan, maar het was niet gemakkelijk. De meest alarmerende waarheid over dat voorval is dat ik die gevoelens van woede had, ook al wist ik dat die ander gelijk had. Welnu, stel je eens voor dat je homoseksuele verlangens hebt. Het is zelfs irrelevant of deze verlangens het gevolg van de natuur of van de cultuur zijn. Je hebt deze verlangens en je bent het beu om er tegen te vechten. Zodra je de keuze hebt gemaakt om er dan maar gewoon naar te handelen, ga je waarschijnlijk op zoek naar anderen die diezelfde keuze hebben gemaakt, omdat je op zoek bent naar kameraadschap en bekrachtiging van je gedrag. Hoe denk je dat jij je nu gaat voelen over de mensen die tegen jouw gedrag zijn? Misschien haat je hen wel - of voel je op zijn minst een zekere minachting voor hen - ook al weet je dat zij gelijk hebben (als ik al woede voelde toen ik in de auto zat, dan kan ik alleen maar verwachten dat dat gevoel nog intensiever wordt als het over seks gaat - want seks is n van de meest verslavende en emotioneel krachtigste dingen die we kunnen doen).

Waarom worden we dan door een dergelijke woede bevangen? Het heeft te maken met de werking van het menselijk geweten. Ons geweten vertelt ons niet alleen wat goed is - het spoort ons ook aan om op de juiste manier te leven. Dat betekent, als we een leven leiden dat tegen ons geweten ingaat, dat we dan waarschijnlijk niet zomaar vredig ons gelukkige leventje zullen leiden. Het gedeelte van ons geweten dat ons aanspoort om op de juiste manier te leven zal ons onophoudelijk overtuigen van het feit dat we de waarheid onderdrukken en een immoreel leven leiden. En dus gaan we heel agressief op zoek naar rationalisaties om aan iedereen, zelfs onszelf, te bewijzen dat we echt goede levens leiden.78 Onze conflicterende gewetens raken dan oververhit tegen mensen die suggereren dat ons gedrag verkeerd is. We kunnen gewoonweg niet tolereren dat er mensen zijn die ons op de waarheid wijzen die wij zelf in de kiem smoren. Hun tegengestelde standpunt moet tot zwijgen gebracht worden.

Overigens is dit proces (onderdrukken-rechtvaardigen-tot zwijgen brengen) niet uniek voor homoseksuelen. De meeste mensen die besluiten om door te gaan met het ontkennen van hun geweten zullen op de een of andere manier de waarheid onderdrukken, hun eigen gedrag rechtvaardigen met handige rationalisaties, en vervolgens proberen om de mensen tot zwijgen te brengen die hen op hun fouten willen wijzen. Je hebt dit misschien zelf wel eens meegemaakt als je ooit een overspelig mens of een dief met zijn daden hebt geconfronteerd. Normaal gesproken proberen zij zich te verdedigen en verzinnen dan allerlei excuses. Wat anders is in het geval van homoseksuelen, en in het geval van voorstanders van abortus, is dat zij er in geslaagd zijn om hun geliefkoosde zonde tot een politieke beweging om te vormen. Het is moeilijk om mensen er van te overtuigen dat overspel en diefstal door de wet ondersteund gedrag zou moeten zijn, maar het moraliseren van slogans over "gelijkheid" en "keuze" stellen homoseksuelen en abortus-activisten in staat om voldoende mensen te verwarren en hen te laten denken dat er op de een of andere manier een recht bestaat op homoseksualiteit en abortus.

Lees Nu Het Debat over het Homohuwelijk Pagina 2!

Met dank aan Correct, not Politically Correct, oftewel Correct, niet Politiek Correct, door Frank Turek. Bezoek voor meer informatie (in het Engels) www.impactapologetics.com.

77 Dr. Michael Brown, die heel respectvol de dialoog aangaat met mensen uit de homoseksuele gemeenschap, heeft deze scheldnamen uit eerste hand ervaren. Zie zijn commentaar in de Charlotte Observer dat je hier kunt vinden: http://www.coalitionofconscience.org/americasScapegoats.aspx. Natuurlijk zijn er mensen aan de rechterkant van het politieke spectrum die eveneens vervallen tot het gebruik van scheldnamen. Daarom wil ik beide zijden in dit debat aansporen om argumenten te gebruiken in plaats van laster. Het is niet alleen de enige juiste manier om dit te doen, maar het is ook zo dat het natuurlijke huwelijk een overwinning zal behalen als we ons beperken tot argumenten en de laster achterwege laten.

78 J. Budziszewski noemt dit "De Wraak van het Geweten" in zijn boek “The Revenge of Conscience”. De Apostel Paulus beschrijft de negatieve gevolgen van de zonde op de gedachten in zijn brief aan de Romeinen, zie verzen 1:18-32.


Vind jij deze informatie nuttig? Help ons dan door deze met anderen te delen met behulp van onderstaande social media knoppen. Wat zijn social media?




Volg ons:


English  
Social Media
Praat over ons:

Volg ons:


Populaire Kwesties

Bronnen Voor Verder Onderzoek

Bestaat God Wetenschappelijk?
Bestaat God Filosofisch?
Is De Bijbel Waar?
Wie Is God?
Wie Is Jezus?
Welke Religie?
Hoe Kan Ik Met God Groeien?
Levensproblemen
Herstel
 
 
 
Zoek
 
Add Het Debat over het Homohuwelijk to My Google!
Add Het Debat over het Homohuwelijk to My Yahoo!
XML Feed: Het Debat over het Homohuwelijk


Liefde Thuispagina | Over Ons | FAQ | Sitemap
Copyright © 2002 - 2016 AllAboutLove.org, Alle Rechten Voorbehouden.